تبلیغات
مقالات و گفتگو های فرهنگی - شعری عاشورایی درباره حوادث اخیر
پنجشنبه 3 دی 1388

شعری عاشورایی درباره حوادث اخیر

   نوشته شده توسط: شهاب    

۰۳ دی ۱۳۸۸
سید مسعود علوی
 آه، دوباره عاشورا سرادق غم بر قلب شیعه گستراند.
باز دل، بی شکیب طلوع حزنی مکرر شد. دوباره آه و اندوه به سینه خرامید و الماس سرشک، چمان و بی امان به رواق دیدگان آمد.
ای اشک ها بریزید که امروز سرشک پاک مولایمان خامنه ای بر گونه های مهسایش جاری است.
ای ابرهای اندوه ببارید که حرارت حسرت و حیرت، تاب از
تن هایمان ربود.
متاب ای آفتاب عاشورا که دیده هایمان نظاره ماهیان فتاده به هامون نمی خواهد.
آیا کسی هست که علی اکبر را برخاک ببیند و دیده بر دنیا نبندد؟
آیا کسی هست که یاس آل یاسین، قاسم بن الحسن را بر رهوار شهادت ببیند و روی از ماسوا برنتابد؟
کدام گریبان است که در داغ شقایق کوچک نینوا چاک نگردد و کدام چشمی است که بر حنجر بریده پروانه ولایت، خون نگرید؟
و عباس...
و ما ادریک ما العباس؟!
تمامت آفرینش، فدای یک لحظه سقایت ابوفاضل باد.
حسین هم تشنه دیدار سیمای دلربای توست ای یاور هماره نور!
مهدی فاطمه با چشم خونفشان، در این ایام حسرت و حزن، نام زیبای تو را زمزمه می کند.
یا حسین!
قدوم تو کربلا را آسمانی کرد و خون تو نینوا را با ملکوت آشنا نمود.
وجودت معنای خلقت و نگاهت تفسیر تابش خورشید است. ما بهشتی جز زلف خونرنگ تو نمی شناسیم. گودال قتلگاهت کعبه است و ما حاجیان عشق توییم.
حسین، تنها یک کلمه نیست. مفهوم تمام اسمای حسنای الهی است.
اقیانوس عشق، شرمناک یک قطره خون حسین است.
سوگند به فجر، که «لیال عشر» عزای تو شب های قدر مشتاقان کربلاست.
هر شبنم اشکی که بر دیدگان ما می نشیند، نماینده امواج خروشان غم در وجود بی تاب ماست.
عطش ما کمتر از عطش طفلان حسین نیست. ما از مهد تا لحد، تشنه عنایت حسین و عباسیم و هر چه از فرات شیرین عشق می نوشیم، تشنه تر می شویم.
در بارگاه غم حسین به عزت رسیده ایم. شرب مدام ما از ساغر کربلاست و هشیاری اندیشه را در مستی دل می جوییم.
دستی که غمگنانه در اندوه شهادت عاشوراییان بر سینه های سوخته می خورد، دست بیعت شیعه با سالار شهیدان است.
اشک دیده در عزای امیر حماسه، التهاب زلال دل است و گلاب گل های نینوا.
بر کدام مصیبت حسین بگرییم که هر کدام کوهی را به انهدام و دریایی را به تلاطم می کشد.
زیباترین شمع آفرینش که شیعیان تا هماره تاریخ، طوافش می کنند و می سوزند، نیزه ای است که خورشید عاشورا بر بلندای آن می درخشد.
کربلا، تنها یک غروب غمبار نیست.
کربلا طلوع بی زوال عشق در حیات شیعه است.
جراحت گل های سرخ نینوا، زخم ژرفی است که هیچ مرهمی برای آن نیست. درد هجر هفتاد و دو ستاره بر خاک فتاده، درمانی ندارد. این درد، خود، درمان دل های شکسته است. در اندوهشان، اسپند روی آتشیم و در بی قراری مان، حسین را زمزمه می کنیم.
عاشورا فراتر از ادراک اهل خاک و والاتر از مقام افلاک است.
با ترشح هیچ خامه و تغزل هیچ چکامه و تراوش هیچ اندیشه ای عاشورا به توصیف در نیاید. عاشورا فقط در بیان معبود حسین و «ارجعی» گوی نفس مطمئنه سیدالشهداء به قاب زیبای وصف در آمده است؛ «یا ایتها النفس المطمئنه ارجعی الی ربک راضیه مرضیه فادخلی فی عبادی وادخلی جنتی.»
عاشورا خروش حنجر عشق است و شکست خنجر ظلم. عاشورا روایت جانسوز عطش، تلاطم دریای حماسه، بارش باران عاطفه و جوشش صهبای ایثار است. باده اشک است و خمخانه خون. عاشورا فقط یک برهه نیست، جاری خون خدا در رگ های تاریخ دلدادگی است؛ «کل یوم عاشورا.»
عاشورا محشر نیکان و بهشت مجاهدان است. تبیین وحی و تشریح قیامت است. ثمره سرخ رسالت و حاصل سبز ولایت است.
حکومت قائم آل طه، رهین حریت حماسه وران عاشوراست.
عاشورا شمشیر آخته حق بر باطل است و جلوه جاوید جود حسین، سبط مصطفی.
عاشورا نخل ایثار و بذل اباالفضل است.
یا عباس بن علی! ای ماه بنی هاشم! ما فرزندان خامنه ای، عطشناک عشق عاشوراییم. از علقمه ولایت به ما بنوشان! تمام لحظه هایمان سرشار از عاشوراست و گام هایمان هماره بر خاک کربلا.